3. Katakana

Za twórcę katakany uważany jest Kibi no Makibi (693-755). System ten został wypracowany jako rodzaj pisma stenograficznego używanego przez studentów buddyzmu do szybkiego zapisu w swych podręcznikach wymowy trudnych kanji lub komentarzy do omawianych tekstów. Z tego też powodu na początku katakana była stosowana głównie przez mężczyzn.

Użycie katakany w połączeniu z chińskimi znakami – kanji jest datowane na IX wiek.

W odróżnieniu od łagodnych, owalnych znaków hiragany, znaki katakany są ostre i kanciaste. Znaki te są wynikiem ograniczenia danego kanji do jednego z jego elementów, a nie uproszczenia całego kanji jak w przypadku hiragany. Proces ten ilustrują poniższe przykłady:

 伊 ⇒ イ   加 ⇒ カ   多 ⇒ タ

仁 ⇒ ニ   三 ⇒ ミ   利 ⇒ リ

Obecnie katakana jest używana głównie do zapisu zagranicznych nazwisk oraz nazw geograficznych (w przypadkach, gdy nie są one zapisywane w kanji), jak również do zapisu japońskich słów pochodzenia obcojęzycznego.

 コヴァルスキ  (Kowalski)

ポーランド   (Polska)

ヴァルシャヴァ (Warszawa)

アルバイト   (niem. arbeit)

コンピューター (ang. computer)

 Katakana jest stosowana także w celu podkreślenia pewnych słów lub wyrażeń w tekście (jako rodzaj tłustego druku lub kursywy, stosowanych w języku polskim), do zapisu wyrazów dźwiękonaśladowczych oraz pewnych nazw naukowych, jak np. nazw rzadkich okazów flory i fauny.

Oprócz znaków kany, które odpowiadają samogłoskom a, i, u, e, o oraz prostym sylabom, jak np. ka, mi, ru, te itd. dla wyrażenia dźwięków bardziej skomplikowanych, jak np. [sia], [mja], [dzia], [cia] itd. stosowane są złożenia określonych znaków.

Kształty oraz wymowa poszczególnych znaków kany jak również wszystkie ich złożenia przedstawione są w tabelach.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Aby przesłać komentarz wpisz niewiadomą * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.