1. Znaki

Japoński system piśmienniczy złożony jest z trzech oddzielnych grup znaków. Największą grupę około 10 000 znaków (ponad 50 000, gdy uwzględni się niestosowane obecnie znaki historyczne) stanowią znaki pochodzenia chińskiego zwane kanji (od kan – Chiny i ji – litera, znak; wym. kandzi), które zostały zastosowane w Japonii po raz pierwszy w IV wieku n.e. Pozostałe dwie grupy to powstałe w Japonii sylabariusze (pismo sylabograficzne): hiragana i katakana, stosowane do zapisu fonetycznego i określane jako kana. Każdy z tych sylabariuszy składa się z 46 znaków. Hiragana raz katakana spełniają odmienne funkcje, jednak praktycznie obie kany można stosować zamiennie.

Właściwie każde słowo japońskie bez żadnych trudności może być zapisane za pomocą jednego z tych sylabariuszy. Jednakże m. in. z powodu istnienia wielu homofonów (czasami do kilkunastu słów o identycznym brzmieniu) zapis taki byłby bardzo nieczytelny. Dlatego też znaki wszystkich trzech grup stosowane są jednocześnie. Czasami uzupełniane są one cyframi arabskimi oraz literami łacińskimi.

Tradycyjnie tekst japoński zapisywany jest pionowo, zaczynając od prawego górnego rogu, jak to przedstawia następujący przykład:

pisanietate

Stosuje się także zapis poziomy. W tym przypadku tekst rozpoczyna się w lewym górnym rogu.

pisanieyoko

Czasami oba te style występują obok siebie.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Aby przesłać komentarz wpisz niewiadomą * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.